Morgen begint m'n vierde week hier. Time goes by so fast!
Wat ik echter minder leuk vind, is dat ik precies nu pas de jetlag voel...Een chronisch tekort aan slaap en elke dag trips kunnen ook redenen zijn natuurlijk. Sinds Clara hier logeert, ben ik elke morgen veel te vroeg wakker. En zoals iedereen me kent, ben ik moeilijk vroeg in bed te krijgen...
Bovendien was er gisterenavond een partyke voor Markus' verjaardag, met kampvuur aan de rivier, en na afloop wacht je altijd nog de rit nr huis (lange afstanden rijden is hier heel normaal gezien het landschap) ...(Markus is de co-worker in Rachel's huis, eveneens behorende tot de Cadmus community)
Clara is een 'special needs person' van de Camphill Community, een andere vzw volgens het lifesharing-principe. Ze zal hier de hele maand augustus haar vakantie doorbrengen. Dat betekent dus een extra zorg, want ze heeft meer aandacht nodig dan Leslie. Zo heeft ze bv een heel 'tanden-poetsen-ritueel', *djeezes*, met flos, Weleda spoelmiddel,
Weleda mondspray, gezichtscremeke en alles erop en eraan... Een en ander heeft ook te maken met de rijkdom van de ouders van al deze gehandicapten denk ik. Leslie's ouders bezitten bv. een Canadees eiland, en Jenny's ouders zijn multimiljonair,... Ik heb gehoord dat de 'huisouders' van de lifesharing communities - in mijn geval Christina en John - maandelijks duizenden dollars (ik ga hier geen exacte bedragen vernoemen, mr ik viel bijna van mne stoel toen ik hoorde hoeveel) ontvangen voor de zorg en fulltime opvang van de gehandicapten... Dan begin ik me wel af te vragen wat ik hier aan het doen ben..*verstand op nul* en enjoy denk ik dan :-).

Btw: de motorhomebus is in panne, geen Virginiatrip deze week dus. De twee special needs people die samen met Leslie en Doug (logeren allebei sowieso in ons huis normaal) op die trip zouden vertrekken, moeten we dus een hele week hier in de Berkshires 'entertainen'... Met de Berkshires bedoel ik de streek waar we ons bevinden, het westen van Mass. Het leuke is dan weer dat de andere Duitse Eva hier ook thuis logeert en dat we iets meer 'me-time' hebben. Op de motorhome kan je je immers nergens even terugtrekken voor n babbel ofzo.
Eva heeft al veel verteld over haar verblijf hier vorig jaar, en haar avonturen op de bustrips... Ze was hier reeds in 2005 gedurende 4 maanden en dit jaar kwam ze enkel om te bustrips te begeleiden.

Vandaag hebben Jenny, Peter, Clara, Eva en ik het Shaker Village Museum bezocht. Dat is een authentiek dorp waar vroeger (tot in 1960) de Shakers, een religieuze sekte die geloofde in een uiterst sober leven, leefden, zonder 'pollutie' van de externe Wereld. Bizar maar indrukwekkend en de moeite waard! Ook vermoeiend voor ons (de 2 eva's) omdat we constant onze drie 'volwassen kinderen' in het oog moesten houden en begeleiden.
Ik begin de Amerikaanse wegen hier trouwens al goed te kennen! De auto's rijden super, Christina en John bezitten enkel automatische, waaronder 1 hybride wagen, die rijdt echt als boter, zo zacht!

Afin morgen staat er me weer een drukke dag te wachten,
Sweet Dreams!
Eva