Back home...


Brussels city, Installation. Project 'Bruxelles Bravo' in March.
Would you dare to jump? (matrasses on the ground so... ;-) )



Snow and Traffic jam in our street, in front of our driveway. January 2007.
Long live Kyoto!

More soon!

Christmas in Balboa Park, San Diego


Tijuana, Mexico

The last episode

Last night my mum called for dinner. As an automatism I answered 'I'm coming', literally in English. What 5 months immersion in the States can do with a person? I know one thing: too complicated for words. Plus: how to be objective if you're talking about yourself? So, I won't discuss all the other outer and inner effects. But I could tell more about my last 14 days in the West of course!

The facts:
Thursday 7 December I took the plane to Long Beach Airport Los Angeles, where Alathea and Shawn picked me up. After a foodstop, we drove further to Shawn's app where I crashed on the sofa. It felt like all the fatigue of the last 4 months had eventually captured my body. As a result I missed the Christmas tree consecratory ceremony in the centre of Hermosa Beach.. what I regretted afterwards of course. The next day I rent a bike and drove all the way up to Venice Beach and back. A new 'mussles from Brussels' was born that day..:-). That fridaynight we drove to the centre of LA where Ali lives, so that I could spend the rest of the weekend closeby the big 'places-to-be'. That same night we went to The Grove (www.thegrovela.com): a big, beautifully designed outside shopping area. (see pics on previous post) They said the actual biggest Christmas tree was not the one at the Rockefeller Centre in NY, but at The Grove. I might be true, I was impressed...but maybe the singing 'Jingle Bell'ers' were the real reason. The Hollywood Hills and Mulholland Drive were the next and final stop that night. On Saturday there was a Christmas breakfast(buffet, mjummie) at the house of one of Alathea's neighbours, on Olympic Blvd. Afterwards, we drove to Beverly Hills. Not very different from the Avenue Louise area in Brussels really. That evening I decided to go shopping on Melrose Avenue on my own. One advice: don't ever depend on the public bus network in LA, trust me. On Sunday we visited the Getty Centre, a real architectural tour de force built on a hill, and excellent exhibition centre.

Fortunately, there was a car waiting for me on Monday. I almost had a heart attack when I saw the price (over $500!!). The price of freedom, what can you say... At that moment my real adventure alone to the South started. As I drove on the I-5 towards the Big Unknown, in 'my' KIA, I felt like the luckiest girl in the whole world. The next 8 days would be one of the best periods of my life.
I stayed in the IH Point Loma, a neat little hostel in a residential neigbourhood, near the beach. Highly recommended! The next days I visited Ocean Beach (cool alternative clothing stores, antique shops, cosy cafees,...), San Diego Old Town (Mexic-ii-coo!), San Diego National city centre, Hillcrest, Balboa Park (Big and Beautiful), San Diego Zoo,... I met a certain Jan Van Dijk (yeah right), nice waiters in Mexican cafes, the coolest pizza-man, friendly people on parkinglots giving compliments about my 'fuck-me-botjes'(thanks Peter Van De Veire for this fantastic punky word) - the ones with the coloured studs, amazing pandas in the zoo, donkeys in Tijuana@Mexico a.o...

Before flying back home to Belgium I made a stop in New York city, where I stayed with aunt Helen for 4 days (mon-thu). On Thursday I flew back home,surprise surprise for my parents because they thought I would arrive on Friday the 23rd! It was close though, for my flight was delayed for 8 hours. Aaa well, I saw it as an extra free adventure (with an old Albanian guy on my back, but what the heck, holidays for everybody, right?)!

It was the last cross through the Big Apple, totally into 'Christmas', and I enjoyed every second of it...I'll be back!

les stars in Beverly Hills. (Alathea -right)


Venice Beach. LA. street art. grafitti artist@work


man of my life. threatening clouds,storm coming up. Venice Beach


LA makes one blue... view on LA from the fabulous Getty Centre.



you're looking at my brain activity at that moment.
somewhere between LA and San Diego.

More pics soon. Patienzz pleazz

hawdiho folks
goed aangekomen in LA! Vandaag omstreeks 2.15 pm plaatselijke tijd (belgie=-9u). Moe maar tevreden aan een nieuw hoofdstukje te kunnen beginnen. Alathea en Shawn hebben me afgehaald aan de luchthaven in Long Beach, wat super was, een zorg minder. LA is een wirwar van banen met 6 rijstroken, overweldigend... Met mn groggy kop was ik maar al te blij me daar niet meteen te hoeven instorten :-). Dinsdag een goodbyefeestje gehouden voor mn vrienden-coworkers. goeie muziek, Malibu-shots-poker, dansen, bijbabbelen...perfect gewoon!
Morgen ga'k een fiets huren en naar Venice Beach, Santa Monica en misschien tot in Malibu beach fietsen. De Hollywood hills en het Getty Center staan ook op het programma voor het weekend. Misschien toch een auto huren..Maandag race ik alleszins met mn eigen huurvoituur naar San Diego, lekker cruizen langs de kustlijn. hopelijk zit het weer mee! Duim met me mee!
www.weatheronline.com
www.seemyla.com

Nu crashen geblazen in de sofa hier, Heb het Kerstboom-event hier aan het strand geskipt wegens stikmoe.. wil ik niet meer laten gebeuren de volgende dagen! *zen* Tot gauw!

blessbless

Tine en Tobias, Joe en Anne's zoon, tijdens de zonsondergang op Sarasota beach

Welcome to the Magical Kingdom! Alle snelwegen leidden naar Disneyworld, ongelooflijk.




Mainstreet, tussen de ingang en het kasteel in het bekendste park van Disneyworld, Magical Kingdom (naast Animal Kingdom, Epcot, Fantasyland,...)

ola iedereen! mn leven hier in ze States loopt op zn einde..maar wat ben ik blij dat ik langer gebleven ben. Heb 2 fantastische weken achter de rug. De motorhometrip was vermoeiend, maar superdeluxefun! De special needs madammekes op deze trip waren heel zelfstandig, konden zich makkelijk zelf bezig houden, wat het werk voor ons lichter maakte. 'Ons', betekent.....jawel Tine! en ik. Helemaal specialistisch vanuit la Belgique naar het Beloofde Land overgevlogen om me bij te staan op deze trip. Merci Tine! Weinig vrije tijd, maar alles betaald en georganiseerd, minimale zorgen en kosten, dat compenseert veel.


Luxa! *relax* voor het huis van Anne en Joe in Florida, waar we logeerden (heb er mn eerste Thanksgiving-kalkoen verorberd, ale n stukske :-)!).


Vanuit de Crowning Tower in Albany, tijdens dagtrip met Azusa, drie weken terug.

Korte schets van de resiweg:
vrij-za-zon : onderweg naar het zuiden
ma-di: Disneyworld Orlando
woe: naar Sarasota, diner en logement bij vrienden
do: Thanksgiving!
vrij: boottocht door floridiaanse wateren
zat-zon-ma: op de terugweg naar het noorden

Disneyworld was impressionant, feeriek, sprookjesachtig. Maar heel zwaar voor ons. Mary, Laury en Suzette hebben nl orientatiemoeilijkheden moet je weten. en Disneyworld is een euh...paradijs voor padvinders. Zelfs 2 paar ogen voor 3 ladies was risky, blij dat we waren toen we ze veilig en wel opnieuw op de bus hadden gekregen!

Morgen is mn 4de laatste dag ten huize Buena Vista. Na vanavond - J en Cht. gekte - ben ik heel blij dat er een einde aan komt. Maar mezelf kennende kan dit heel gauw omswitchen... De co-workers, de prachtige natuur, de openheid, maar ook de extremen, de overvloed en de kitch ga ik missen. Evenals de afwezigheid van administratieve bulk, wat me in Belgie ongetwijfeld te wachten staat. Amerika is het land der simplisme, in de positieve zin hier, op veel vlakken, waar Belgie een kontje aan zuigen kan.

Nog een antwoord op de veelgestelde vraag de laatste weken: ik vertrek naar California, LA op 7 dec - volgende donderdag woehoe - en land opnieuw in NY op 18 dec. Na een aantal daagjes in NY bij aunt Helen vlieg ik huiswaarts,

Seeya later alligators!

(alligator in Florida, ad rand vd rivier waar we door vaarden met onzen priveboot. vrij 25 nov)

Lake Powell denkik, in Lee, stadje boven Great Barrington, ergens begin oktober.

Collega's onder elkaar op de halloweenparty @Dreamaway Lodge, 31 okt.


Azusa en ik in Boston, drie weken terug, ons 'hoed'-gehalte testend.


Waw wat een week.
vandaag is Tine aangekomen! Doet deugd, een stukje thuis, een beetje dichterbij!
Ze heeft een 'avontuurlijk' welkomstdagje meegemaakt. Onderweg van de luchtahven nr huis, hebben we een hert aangereden, dat uit het niets de baan opsprong. De voorkant van de auto per total, politie en takelwagen moeten alarmeren, heel de bataclan. Wij zijn weliswaar ongedeerd, da's het belangrijkste zeker?
Het zit de roots echt niet mee de laatste tijd.
Deze maandag was het mijn pechdag. Normaal had ik een vrije dag, maar er was geen wagen beschikbaar, lang leve de slechte planning van dit huishouden. Ikke lastig, want een vrije dag betekent hetzelfde als een werkdag, je vertoeft temidden van de huisdynamiek, die niet opperbest is om te beginnen, laat staan met leslie en maria in de buurt *met alle respect*. Toen Ch. eindelijk terug was, kon ik vertrekken..toen belde mn mam, sprong ik de wagen in en....knal boem patat, de dees de struiken/bomen in. Shock, politie, takelwagen, lift nr huis,... Buiten een 'bruise' op mn borst en lichte whiplash alles ok, dus geen reden tot zorgen (mam, pap, brotha ;-). heb ondertussen alweer gereden, ik weiger trauma/rij-angst ontwikkeling.
Heb trouwens net mn huurwagen en hostel geboekt voor mn trip naar California. Ik ga het hier ongelooflijk missen - ondanks mn vele klaaggezangen - , maar k snak ook zo naar dat weekje onafhankelijkheid onder de westerse zon...

Morgen vertrekken we met de motorhome naar Florida. Disneyworld en Everglades, fasten your seatbelts!

knuffle aan iedereen!

Uitzicht op Great Barrington, 2 weken terug

Dag 103, 6.12 pm

Gisteren is er een nieuwe gast toegekomen, Russel. Ontmoette john op een Global Spiritual Movement meeting en deelt dezelfde ideeen omtrent het corrupte monetaire systeem en de 9/11-mythe enzo. Interessante kerel, zo jong en zo geengageerd. en hij heeft de Grote Illusie volledig zelfstandig ontdekt en onderzocht, zonder contact met john, wat op zich al remarkabel is, aldus J. zelf :-).

Ikzelf ben een boeiend boek aan het lezen, over hoe je zelf je leven kan genezen. Ik ben meer en meer overtuigd van de correlatie tussen body, mind, soul en de ruimere leefomgeving. hoe komt het dat de ene persoon beter slaapt langs de rechterkant van het bed? Hoe komt het dat mensen met erge pijn vaak veel schuldgevoelens met zich meedragen of mensen met haaruitval vaak onderveel stress en onrust gebukt gaan? Maar k zal daar niet al teveel over uitwijden :-).

Het is nog steeds hetzelfde leven hier, met Maria, Leslie en Doug. Christina is praktisch nooit meer thuis, dus madam la bonne runt de keet hier min of meer op haar eentje....gelukkig komt john af en toe zijn bureau nog uit om doug of/en maria naar een gemeenschapsactiviteit te brengen.
Met Leslie gaat het niet al te best, ze is fel vermagerd sinds de dokter 1 van haar medicamenten heeft afgebouwd. Bovendien is ze veel minder 'present' in het dagelijkse leven en lijkt ze - nog dieper dan gewoonlijk - lange tijd compleet vast te zitten in (1 van) haar gedachten. en de frequentie aanvallen is er niet op verminderd. We waren samen aan het dansen in de living - Leslie danst heel graag op klassieke muziek - en na een tijdje keerde ik terug nr de keuken - en baaeing, daar ging ze. Een chance dat ze haar helm droeg... Hoewel ze ongelooflijk sterk is. Die andere keer viel ze neer op de tegels in de gang, en s anderendaags geen blauwplek of nix te zien, bijna buitenaards. Misschien zitten al die plantaardige supplementen er dan toch voor iets tussen. Daar zijn ze wel sterk in die Amerikanen, voedingssupplementen. Amai, rayons vol, in de supermarkten en de 'supermarkt'-farmacies, en iedereen doet eraan mee. Inclusief ik zelf, leve de magnesium pillekes!

dinsdagavond was het Halloweennacht. super! Het hele Cadmus-huishouden bouwt ieder jaar een eigen halloweenparty, met heuse konings-, indianen-, piraten-,...kostuums en echte pompoentaart! Heel gezellig, desondanks het tweevoudige 'onee Leslie is er weer weggedwaald!'-angstmoment. Leslie wou een rechter zijn dit jaar, en een rechter is ze geworden, da's het minste wat je kan zeggen. Ik was euh ... een kruising tussen indiaan en hippie, Markus een boer, Doug Mickey Mouse - schattig :-) -, Christina een Chinese glamour-oma, John een koning, ...
Een bonte troep gezelligheid. Achteraf bouwden wij, co-workers, ons eigen feestje. T.t.z. in de streek is er een heel bekende halloweenparty, elk jaar, de 'Dreamaway Lodge'. De plek is totaal onzichtbaar, verstopt in de bossen, onvindbaar zonder extreem goede rij-instructies, maar het was de moeite waard. De mensen daar waren ongelooflijk verkleed, nie normaal. En wij co-workers in ons euh ' co-workers'-outfitje :(). De musicband had wel wat langer mogen spelen, maar ja, s anderendaags was het een werkdag, dus van nacht-doordoenerij kon geen sprake zijn. Buiten was er een kampvuur, nog een veelvoorkomend event hier in de streek. Zo was er vanavond nog een Halloween-walk met reuze kampvuur georganiseerd door de manege hier 'down the hill', zoals ze zeggen. We konden het kampvuur van uit de ramen van onze eetkamer bewonderen! Hoe was Halloween in belgie trouwens? Elk jaar beetje 'bigger', meer commercie rond het gebeuren, of vergelijkbaar met vorig jaar?
Enerzijds kan je beargumenteren dat Halloween een groot commercieel spel is, maar anderszijds kan het een boeiende, sociale boost voor een wijk of gemeente zijn. Een nuttige dag om mensen bij elkaar te brengen, vriendschappen aan te zwengelen, de creativiteit te stimuleren en nieuwe mensen te leren kennen. Sommige gevels en voordeuren waren nogal versierd, ongelooflijk! Het is jammer dat het trick or treat-gegeven trouwens niet populairder is in belgie vind ik, het is zooo plezant voor de kleintjes. En zo komen hele families buiten en springen ze eens bij elkaar binnen.

Verder probeer ik ook Derrek te helpen met de ontwikkeling van zn muzikaal talent. Derrek is een dertiger, die heel wat meegemaakt heeft in zn leven en zo een beetje de algemene klusjesman is binnen de Cadmus gemeenschap. Hij is niet compleet normaal, maar ik denk dat je doorheen die facade moet kijken en luisteren naar wat die man te vertellen heeft. En hij heeft ongelooflijk veel te vertellen. Een puur rap-talent bovendien, amai. Kan een 8-minuten-lange rap uit zn mouw schudden, zonder ooit iets neergeschreven te hebben. En ik ga proberen Ben, - drumt - en Derrek samen te brengen voor enkele jamsessies. Nadien kan Derrek een live-performance geven, met Ben als support, in de Helsinki Club hier in Great Barrington. Elke dinsdag is het 'open-mic' avond, en Derrek heeft enkele weken geleden al eens het beste van zichzelf gegeven op het podium. Nu hij bijna een nieuwe rap afgewerkt heeft - in zn hoofd - is de tijd rijp voor een nieuwe podium-ervaring. Derrek verdient dit, en de aandacht, want de mensen hebben hem beoordeeld obv zn verleden, maar ondanks hun filosofie van liefde en respect, heb ik daar tegenover hem nog niet veel gemerkt... Tijd voor verandering vind ik. Ze zullen deze echte en getalenteerde Derrek binnenkort en gezien hebben 'uch'! :-)

Enfin, tijd om maria en leslie in bed te stoppen (... ging het maar zo makkelijk als het klinkt :-),

tot gauw mates,
luvya all x

Een update van de laatste update :-) (met wat extraatjes tussen de regels)

Uitzicht vanop de top, na de Pine Cobble hike. Peaceful, niet? Ik wou dat ik er nog steeds stond...



Aan de andere kant van de rotsen op de top van de hike-trail. Let op de prachtige herfstkleuren... een aantrekkingspool voor menig toerist (hoewel het hier allesbehalve krioelt van de fotograferende chinezen ofzo :-).

hehe, hoogtijd voor een korte update.

Veel nagedacht, gewerkt, gepiekerd en euh gewerkt de laatste tijd. stressy tijden.
Eerst iets luchtiger: de laatste tijd betrap ik er mezelf geregeld op dat ik constant Amerika met Europa lig te vergelijken.
Amerikaanse chauffeurs bijvoorbeeld. Ze zijn hoffelijker - ze stoppen veel sneller voor voetgangers aan het zebrapad (zonder strepen, enkel gele schuine lijnen) - er wordt vlotjes geript indien nodig, enz. Of neem de kledingstijl. De localisation in de kledingindustrie is heel zichtbaar in New England. Comfortabele kleding is hier de regel (met een aantal afschuwelijke schoenmodellekes moet ik zeggen). Wandelbotinnen, fleeces, wind/regenjacks, L.L.Bean en North Face beginnen het straatbeeld te overheersen. De postbus hier puilt uit van de postorder magazines allerhande, van ski-materiaal, tot thermische kleding en Kerstmisgeschenken. Ik heb ocharme 1 fleeceke mee; ik geloof dat ik er als n mummie zal uitzien in enkele weken :-). Niet dat het een en al grijs en koud is; zoals gisteren prachtig weer, k had geluk op mn vrije dag! Vandaag daarentegen hevige windstoten, amai. En ons madam Leslie had het lumineuze idee om in de tuin te gaan boogschieten. Meestal ga ik met haar mee of ga ik nr haar toe als ze al buiten blijkt te zijn, en schiet ik ook enkele pijlen. Maar vandaag no way. Ze had redelijk snel door dat het weer niet 'al te best' -lichtjes uitgedrukt- was. Doorweekt en drijfnat kwam ze terugbinnen gestrompeld, met haar pijlen en boog, 2 keer groter dan zichzelf :-). En ik moest haar dan aansporen om droge schoenen, kousen en broek aan te trekken *delicate job..aaa*. Een geluk (bij een ongeluk) is ze de laatste tijd vrij afwezig en steeds 'starend', in eigen gedachten gevangen, zodat ze redelijk goed advies aanneemt. Een neveneffect van een vermindering, en sinds 24 oktober, stopzetting van 1 van haar medicamenten.

Anyway, de laatste weken is het in huis een ware heksenketel. Sinds vorige vrijdag hebben we een nieuw gehandicapt meisje, Maria, 26 jaar. Dus 3 'specialneedspeople' in totaal, wat het werk er niet lichter op maakt. Ze heeft hysterische buien bovendien, en is een heuse 'chatterbox', praat praat en praat, stelt steeds dezelfde vragen, ... en... ze houdt van mij :-). Wat eigenlijk niet zo best is, want ze hangt dus bij manier van spreken constant rond mijne nek... Ik begin stilaan mn voorkeur qua handicap te begrijpen en te kennen. En dat is dus niet meteen iemand zoals maria denk ik, hoe lief ze ook is. Heb wel een goed gesprek gehad met haar moeder vanavond. Ze verontschuldigde zich dat maria 'such a burden' voor mij was, wat ik meteen ontkende, want ook al is ze een veeleisend karakterke, ze is an sich ontzettend lief en aanhankelijk. Haar moeder vertelde me dat nekeer dat ze 'I love you' begint te zeggen tegen je, er zich een nauwe band aan het ontwikkelen is. Ze kan heel gehecht raken aan iemand, en ik vrees dat ik die persoon aan het worden ben...Gelukkig houdt John zich overdag meestal met haar bezig en kan ik op die manier toch nog enige afstand bewaren.

Verder loopt het tussen mn huisouders ook niet echt op wieltjes, om het zacht uit te drukken. vree veel discussies, spanningen,... Om met de deur in huis te vallen: John heeft een affaire met een andere vrouw. En hij en Christina (zn echtgenote voor diegene die dit nog niet wisten) zijn in een soort scheidings-overlappingsproces/periode momenteel...en ik bevind me temidden van alle commotie. Ik ken gillian trouwens, de derde partij in het spel. Ze is ook een co-worker en hielp mee op de motorhometrips in de zomer. Een hele lieve en coole madam, heb me rotgeamuseerd met haar in die paar dagen samen op de bus. Ze is afkomstig uit Yorkshire, Engeland en heeft enorm veel mensenkennis, bewonderenswaardig, en is heel jong van geest (ze is ong 48 ofzo denkik). Maar het is niet de eerste keer dat J. een buitenechtelijke relatie heeft bovendien, dus hoewel C. er vreselijk van af ziet (na 33 jr huwelijk), staat haar besluit om haar leven binnenkort alleen richting te geven zo goed als vast.
De plannen wijzigen weliswaar ongeveer wekelijks. Nu gaat Ch. het huis uit in januari en zou J. samen met G. het huis overnemen, dan gaat Ch. een soort toevluchts-annex-ontspanningsoord van dit huis maken en zou J. volgend jaar zelf verhuizen en opnieuw een eigen lifesharing home oprichten.
Afin, een hele (drukke) soep. Op dit eigenste moment zijn ze hier beneden aan het ruzien btw.*gezellig* En Doug, Leslie en Maria voelen die spanning ook uiteraard... Het ergste is dat Leslie bij haar vorige thuis is weggegaan, precies omdat ze psychotisch werd van al het geruzie tussen de zoon van de huismoeder en zn vrouw, die ook aan het scheiden waren.

Maaaaar de dagjes vrijaf doen meer dan goed. Gisteren een uitstap gemaakt nr het noorden met ne local, die een goeie vriend aan het worden is, ge'hiked' (in de steile bossen/bergen, stevig wandelen), gebabbeld, 's avonds nr het Williamstown filmfestival gegaan... heerlijk ontspannend. En noodzakelijk voor de moraal.

M'n hike-buddie Ben, in een zotte bui, op de plek waar we onderweg gepicknickten. Let opnieuw op de wondere 'fall foliage', de herfstkleuren ...

Moet afsluiten nu, meer pics volgen, dodo-time...
blessbless x