A.S.: Jeezes, wanneer ik mn blogstories herlees, merk ik dat sommige zinnen zooo fout geformuleerd zijn; ik vermoed dat de taalswitch er iets mee te maken heeft (ik betrap er mezelf ook op dat ik al in het Engels aan het denken ben). Maar k doe mn best! :-).

Weer thuis, na een hectische maar superboeiende 6-daagse motorhome-trip!
Ik weet niet of mn hele verhaal tot nu toe chronologisch helemaal klopt, maar dat doet er niet zo toe denk ik e; laten we het 'flarden uit het dagelijkse leven' noemen ;-) .

De frustraties waarover ik vorige keer schreef, zijn eigenlijk ook van toepassing op wat ik de afgelopen dagen heb meegemaakt. Een chance dat de positieve ervaringen (de begripvolle, vriendelijke familie en vrienden hier, de 'waw'-plekken die ik te zien krijg, de opluchtende babbels met de andere vrijwilligers,...) dit met gemak compenseren!:-)

Vorige donderdag zijn we nl naar Rhode Island vertrokken, vrij onverwachts, maar de 'vertrek-stress' of het eerder als 'frustratie' te omschrijven gevoel zeker waard! Want ook al is het fantastisch dat je een ander deel van de VS te zien krijgt, het is toch even slikken: evt. plannen vd rest vd week vallen weg, bagages pakken voor jezelf maar belangrijker: van Leslie en nog belangrijker: de plotse verandering in haar dagelijkse 'routine' (voor zover je hier van routine kan spreken) verzachten. Dat laatste vergt veel psychologische inspanning en geduld.
Leslie is iemand die het je verdomd moeilijk kan maken; zoals Ilonah, Christina's dochter het gevat zei: het is moeilijk van haar te houden.

Afin terug even nr de feiten. Tijdens de trip vorige week kreeg de bus dus motorpech waardoor John die heeft moeten achterlaten in Virginia. Iedereen moest echter op tijd terug thuis geraken, dus huurde John dan maar een minivan, een kostelijke affaire. Dus hij terug nr Virginia met dat vanneke, en ginder gewacht tot de bus gerepareerd was. Woensdagnacht kwam hij dan terug met de bus, en donderdag waren we met zn allen al op route naar de Oostkust (Rhode Island) !
Totaal: drie begeleiders (John, Eva en ik) en vier gehandicapten (Jenny, Peter, Doug en Leslie). Peter en Jenny vallen heel goed mee, Doug is n eenzaat en Leslie, tja, dat is ons speciaal gevalleke :s. Maar na een nachtje slapen in de tent - lang geleden voor mij, mr k heb helemaal de smaak vh kamperen te pakken! ;-) - stond er ons een dagje sun, beach and sea te wachten, dus de dees kloeg niet! ;-)
Enige spijtige is dat Leslie een dubbele epilepsie-aanval had op het strand - en mn zesde zintuig kreeg opnieuw gelijk, ik voelde het aankomen...Het lijkt soms alsof haar geen integraal dagje plezier gegund is...

Zaterdag braken we vervolgens ons kamp dan op en reden we door nr New Hampshire, waar Christina, John en Jason op een huwelijksfeest verwacht werden. Eva en ik moesten ondertussen 'babysitten', aanvankelijk minder leuk. We mochten echter avondeten in het huis waar Gillian, een andere co-worker logeert en meehelpt. Nadien keken we een filmpje (Grease, jawel) met ijsje, dus iedereen tevreden :-). Gillian is echt een fantasische dame! Ze heeft me alvast onderdak aangeboden wanneer ik ooit in de buurt van Yorkshire, Engeland ben!

Over deze week kan ik ook een heel boek schrijven, maar dat is voor een volgende keer...
Now movie-time met den Jason,
See yu!
E*