South Egremont, Great Barrington, Massachussets, USA
Donderdagavond, 21u29
Internet werkt eindelijk weer eens; Overal wireless internet connection - op dat vlak zitten ze een stap voor op de technologische ladder ivm Belgie - maar door de bergen komt het signaal vaak slechts zwakjes dus niet voldoende door... Ondertussen heb ik een laptop op mn kamer gekregen, handig :-).
Ik heb de laatste dagen echt gemerkt dat ik eigenlijk in een euh... redelijk rijke buurt ben terechtgekomen. Vele huizen zijn eigenlijk grote villa's (net als in de film, uit hout gebouwd, met houten latten ad buitenkant, je weet wel :-), waarvan vele buitenverblijven zijn van stadslui. Uitgerust met bubbelbad, jaccuzi en/of sauna, chique keukens, enorme tuinen, zwembad, je kan in sommige gevallen zelfs spreken van 'landgoed'...
Eergisteren hebben we een vriendin van Christina een bezoekje gebracht, in NY (lees: de bos-bergregio in NY, het binnenland vd staat). Ik kon mn ogen niet geloven toen we arriveerden: een heel groot huis met een openluchtzwembad, en dat was 'slechts' haar buitenverblijfje... Dit is wat je een 'paradijsje op aarde' zou kunnen noemen :-). Geen zorgeloos paradijsje echter, gezien Leslie's aanwezigheid. Ik heb ondertussen een - volgens Jason - zesde zintuig opgebouwd: ik weet blijkbaar vaak op voorhand wanneer Leslie een aanval gaat krijgen. Die dag hebben we integraal aan de rand van en in het zwembad doorgebracht, met aperitiefjes, knabbels, bbq,...alles erop en eraan! Samen met Leslie, wat dus een groot risico inhoudt. Als ze een aanval krijgt in het water, ook al is het meer 30 cm diep, verdrinkt ze, sowieso. En ik wist gewoon dat ze een aanval ging krijgen die dag, dat zwembad, zo'n vermoeiende rit daarheen en een ganse namiddag in het water... en idd: ik had Christina net gewaarschuwd dat ik nr het toilet zou gaan, draaide mn rug om, en hoorde Jason Leslie's naam uitschreeuwen. Ik meteen nr de trappen (vanwaar je het zwembad in kan lopen), waar Leslie op dat moment met haar boot aan het 'spelen' was. Met haar gezicht in het water was ze hevig aan het schokken, 'k heb haar dan snel omgedraaid zodat haar hoofd opnieuw boven water kwam, en heb haar samen met Christina en Jason halvelings uit het water 'gesleept' en aan de kant gelegd...
Aanvankelijk zei ik (dacht ik bij mezelf) dat ik haar nooit in de buurt van een zwembad zou brengen, maar ik denk dat Christina en Leslie's ouders eigenlijk ergens gelijk hebben: het is de bedoeling dat ze een zo normaal mogelijk leven kan leiden, met en ondanks haar handicap. Dat ze het contact met de samenleving niet verliest. Als je het omgekeerde zou doen, zou je haar eigenlijk volledig 'huisarrest' moeten geven, wat integratie en een normaal leven dus totaal onmogelijk maakt... Dus laten we haar zoveel mogelijk participeren in alles wat ook wij doen.
Ik begin haar trouwens beter en beter aan te voelen. Ze is een behoorlijk koppige dame, wat het xtra moeilijk maakt. Als ze iets niet wil, is aandringen een moeite vr nix, ook al is datgene wat je zegt het beste voor haar.
Ik voel me ook zekerder en zekerder in haar buurt, wanneer ze een aanval heeft, ik weet beter hoe te reageren. Niet zoals vorige week, toen ze een aanval had onder de douche in het huis van de buren. Jezus, k schrok me rot, moest mn tranen van paniek enorm bedwingen. Zonder helm is Leslie heel kwetsbaar, dus is ze onder de douche een hevige slag gegaan, en ikke daar helemaal alleen in dat grote huis zonder tel bij de hand of nix... Uiteindelijk ben ik erin geslaagd Leslie veilig op de sofa te leggen in de living boven (douche was beneden, in de tuinkelder) en heb ik Christina knn bereiken, die meteen afgekomen is. Afin eind goed al goed, Les hield er alleen een stevige bult op haar voorhoofd aan over. :-)
Iets luchtiger: Ons huis, Buena Vista, is momenteel nog steeds druk bewoond, met de oma en aunt Helen, en het gezinnetje van Ilonah, Christina's dochter (met nog steeds superschattig 6-maand-oud baby'tje!), en sinds gisteren ook een nicht van Chr. -ook n heel sympathieke madam. Elke dag komt er wel iemand anders op bezoek of bezoeken wij iemand uit 'de buurt' ('buurt' betekent hier eveneens aankomen na een rit van bijna 2 uur ;-), zoals onze trip nr het 'zwenbadhuis' van Bonny, Ch.'s vriendin.
Vandaag was het een lange werkdag, in de voormiddag de zorg vr Leslie, met als hoofdtaak ervoor zorgen dat ze haar medicijnen op tijd inneemt, en het huishouden en in de namiddag de trip nr de weverij in de tuin van het huis van de Stanton's (ander lifesharing Cadmushuis). Na het middagje weverij, zijn we nr n Donut-drive-in gereden, waar we met ons drietjes van een smoothy genoten hebben! Daarna doorgereden nr de 'Soupkitchen', een buurtinitiatief waar mensen kosteloos kunnen avondeten. Dit alles met Eva aan het stuur! Het is wel wennen, zo'n automatische hybride auto: wanneer je ergens stopt, lijkt de Amerikaanse verkeersregels nog maar te zwijgen. Rechts een straat indraaien bv. is toegelaten bij een rood licht! Dit alles met een vrij genant auto-avontuur met Jason tot gevolg :-().
Een superkerel trouwens, dankzij hem kom ik in contact met andere jonge mensen, ook met jongeren die niets met Cadmus te maken hebben, all-american-guys en -girls zou je kunnen zeggen, en maak ik de meest ongelooflijke dingen mee. Gisteren zijn we bv. gaan plonzen in een natuurlijke beek/rivier, met zicht op de vele bossen en bergen en ondergaande zon. Ben, een vriend van Jason, is ook afgekomen, en na het avondeten thuis, zijn we terug nr Ben's huis gereden. Waarna we nog een fles wijn kochten en n dvd huurden, om de dag relaxed af te sluiten...
Morgen rijden Jason en ik de Motorhome (waarmee John de huisvader de begeleide trips organiseert) tegemoet en gaan we met zn allen naar een reuze-pretpark. Opnieuw iets om nr uit te kijken...
Afin, mn hoofd zit nog vol mooie spannende verhalen, maar aan dit verhaaltje moet ik nu helaas een einde breien...
Take care!
Liefs, Eva
