dag 65, 22u07

Eind vorige week dacht ik voor de eerste keer: help, mn zenuwstelsel staat op springen. leslie 's just too much, I've had it (o-oo, gevolgen van 2 maanden volunteering zichtbaar). Na een vreselijke bowling ervaring, met huilscene en epilepsie-aanval, en 's anderendaags een huil- en 'I will kill you'-scene kan je wel denken...
Ik heb al meermaals de vraag gekregen of ik mezelf soms niet tegenkom hier. Wel, eigenlijk niet nee, is mn spontane antwoord. Je bent constant in de weer voor anderen en staat er echt niet bij stil in welke mate en op welke manier deze totaalervaring je eigen gevoelens en denksysteem beinvloedt... Maar bij nader inzien kan ik wel een aantal elementen destilleren uit de aanwezige 'pot' emoties en ratio's, gelinkt aan het begeleiden van special needs people. Respect voor andermans 'persoonlijkheid', je verplaatsen in het denkpatroon van de andere zodat je kan anticiperen, loslaten en geduld uiteraard .... Een balans vinden tussen controle en geduld/loslaten: dit is een gevaarlijke grens, want je hebt snel de neiging om voortdurend richtlijnen en grenzen aan te geven (komaan leslie, poets je tanden of: dit is de vierde en laatste keer dat ik nr boven kom, het is nu of nooit of je ontbijt is voor Doug..:). Maar elke gehandicapte persoon is en blijft een persoon, een mens van vlees en bloed, met wil en wens. Respect en begrip is volgens mij de sleutel.

En *zen*, veeel zenmomenten inlassen. Ik begin te begrijpen waarom Christina en John zo totally into de spirituele kant van het leven zijn, en geloven in een 'community'-wereld, waar iedereen elkaar steunt en samenwerkt. Vooral John wil dit echt verwezelijkt zien, maar het is - jammer genoeg - serieuze wishfull-thinking volgens mij...en zelfs zij zijn niet in staat zo te leven en al hun weelde op te geven, maar sssht 'horen, zien en zwijgen' is hier mn motto....

afin, gelukkig kwam er ook na dit weekend vol regen zonneschijn en heb ik de afgelopen 2 dagen relatief veel vrije tijd gekregen. Ben op mn eentje nr Great Barrington gereden, heb er een uur in de supermarkt doorgebracht (jeezus, rek-kk-ken vol met de meest ongelooflijk Amerikaanse trashfood!), wat niet echt mn bedoeling was. Ik wou eigenlijk het stadje eens doorslenteren maar ben er dus niet geraakt. Gisteren ben ik nr Pittsfield gereden naar een soort discountwinkel met superveel bekende merken aan bodemprijzen en 's avonds ben ik doorgereden naar de Monument Valley High School om mn eerste lesje Engels te volgen... Zoals verwacht veeel te laag niveau - en ik zeg dit niet om op te scheppen - echt, de meeste studenten waren geimmigreerde spanjaarden en de lerares zei het me - en Marcus - achteraf dat ik mn tijd beter kon besteden. Ze bood me een alternatief aan, nl prive-les in de plaatselijke bib of het gemeenschapscentrum, wat ik ook ga regelen. Morgen ga ik naar Lee voor het intake-gesprek. Het is een gratis service, aangeboden door vrijwilligers, en alle extraatjes grammatica en voc zijn mooi meegenomen denk ik..
Morgennamiddag opnieuw nr de weverij met Les, en dan staat het -momenteel - nog lege weekend vr de deur..
Ik sta er trouwens alleen voor deze week, Christina is een weekje op vakantie naar Cape God.. wish I was there too!

Afin, k ben moe, mn oogjes vallen toe..
Knufles!

Dag 55, 21u29

Een boordevol dagje achter de rug. Met een vervelende Leslie. Geen aanval vandaag, maar laten we niet te snel juichen...
John, Johannes, Doug, Leslie en ik zijn naar the Josh Billings Runaground Thriatlon geweest, die Great Barrington en Stockbridge doorkruist (fietsen-kayakken-lopen). Niet superspectaculair, maar Steffen & Oliver, de eerste is Jason's broer en de tweede een vriend, namen deel dus de moeite om te supporteren. Hoewel niet evident met een zeer tegendraadse Leslie..:s. Gelukkig was John in de buurt, hij heeft een grote invloed op Leslie, en is in feite een heel charismatische man in 't algemeen. Als ze iets pertinent weigert of heel gemeen doet, weet hij haar steeds te 'kraken' - soms met de lichtjes harde hand, maar in die omstandigheden geheel gerechtvaardigd, echt waar. Ikzelf en Christina zijn in dat opzicht veel te soft, en geven soms te snel toe, maar zoals iedereen moeten ook hulpbehoevende personen begrijpen dat er grenzen zijn; ons geduld is niet eindeloos, en eigenlijk weet Leslie dit maar al te goed.

Afin, de voorbije veertien dagen waren heel intens en rijk.
De eerste week (sept) kwam Johannes aan. Hij was de allereerste co-worker in dit huis, in 2003-2004, en woont nabij Munich - jaja, alle Deutschers, die co-workers hier . Hij studeert Media Studies, blijft hier tot eind september en is van plan een film te maken over de omgebouwde bus. Dus k heb een nieuw maatje voor de komende maand, al is hij vrij jong en tot nu toe vrij 'op zijn eigen', k ben dan toch niet de enige spruit in dit gekkenhuis ;-).












Vorige week was Eva er ook nog, en dus profiteerden we van onze tijd samen om wat te gaan sjoppen en veeeeeel te roddelen. *foei*, maar ooo zo opluchtend! We zijn naar 1 van de Outlet malls gereden, sehr gefahrlich voor meinen portomonnee, aiaiai. Het afscheid in de city deze woensdag - ze vertrok weer nr huis - was dan ook vreselijk :(.

Deze week ben ik nl. 4 dagen naar NY city afgereisd (zo-woe 13/9). Spectaculaire stad, super, surreeel! Na een stressy weekend - omwille van een laattijdige zoektocht naar een slaapplek - vond ik eindelijk een hostel met plek 'Jazz on the Park', jawel nabij Central Park. Positief: k heb er wat mensen leren kennen; negatief: de nachten, jezus wat een bedden en een lawaai. 'Sleepless in New York', nieuwe filmtitel. Afin, k heb het overleefd. Iets wat goed te doen is eigenlijk, ik heb me geen moment onveilig gevoeld in de stad. Het leven raast er wel voorbij, het is een kilometervreterstad, het metronetwerk een labyrint maar het stratennetwerk heel ingenieus.


In Central park, mediterend.









Morgen een lezing van Marc Berger, sound supervisor van films als Apocalyps en The English Patient...curieus!

Knuffle,
Eva

Conspiracy theory

Rinkelt er een belletje bij iemand?
Voor mn aankomst hier had ik die term eerlijk gezegd (ook) nog nooit gehoord. Na mn vertrek zal ik die term echter nooit ofte nimmer vergeten. - soms gaat mn haar er van rechtstaan, na reeds menige brainwash-sessies door John :-)! Soms zeg ik wel, want de harde feiten zijn er, en in feiten berust waarheid (nietwaar, mede-ex-studiegenoten).
Kort samengevat: de 9/11-gebeurtenissen zijn het resultaat van 1 grote samenzwering binnen de Amerikaanse politieke wereld.
'9/11 was an inside job'. Een zeer populaire slogan bij de mensen van de Cadmus Association en bij honderdduizenden andere Amerikanen.
Vorige zondag ben ik samen met John, Jason en Eva naar NY city afgezakt om -o.a.- een conferentie over de 9/11 waarheid bij te wonen. Ongelooflijk hoe overtuigd die mensen zijn! Feit is dat volgens de 'truth-seekers' de Bush-administratie de bevolking een mythe voorschoteld: 'de terroristen hebben ons land meer dan bedreigd en dus moeten we met zn allen terugvechten voor onze vrijheid.' Onder het mom van de 'War on Terror' gaan Bush, en belangrijker: Cheney en de andere mannetjes '-achter-de-schermen', hun gangetje en schrijven de media voor wat ze moeten vertellen. Alles draait om geld en macht...onder het mom van 'vrijheid', 'veiligheid' en 'voor iedereen'. R.I.P. aan alle slachtoffers.

http://www.911truth.org

Toch wel een uiterst interessante denkpiste, maar keep your mind open zou'k zo zeggen, net als ik. Want hoe overtuigend John's argumenten soms ook zijn, het blijft moeilijk en akelig te geloven dat een overheid alwetende meer dan 3000 eigen burgers zou vermoord hebben...

uch, genoeg van dit.*geeuw*

Meer real-life chit chat morgen :-)
Bless en kissies,
Eva